jueves, 27 de octubre de 2011

¿mediados-finales? ¿principios-mediados?

Estamos a finales de octubre y NO hay novedades de la llegada de nuestro expediente de París.. ¿Os acordáis que la Ecai nos informó que a mediados-finales de este mes tendrían nuestro expediente listo para viajar a Etiopía? Pues...... No sabemos nada de nada todavía. Bruno dice: "Buenooo, quien dice mediados-finales de octubre, dice principios de noviembre"; y yo le digo "Pues nooo, quien dice mediados-finales de octubre, dice mediados-finales de octubre y punto"... Jejejeje..

Bueno, mientras esperamos la dichosa llamada vamos haciendo cositas.. Os enseñaré una muestra de mi última creación en patchwork. No deja de ser un entrenamiento para la futura colcha de nuestr@ peque. ¿Os gusta? Aunque no se aprecie, está hasta acolchado!! ¡Tooomaaa! ¡Eso es nivel! 


Y como ya huele a Navidades, he empezado con la colcha navideña. Os adelanto cómo va quedando.. Cuando la acabe creo que quedará muy chula, espero tenerla lista para principios-mediados de diciembre... jejeje... ¡¡principios-mediados quiere decir principios-mediados!!

miércoles, 19 de octubre de 2011

¡¡Subidón!! Buenas nuevas desde Etiopía..

¡Hemos empezado con un subidón tremendo esta semana! Han habido noticias muy buenas por parte de la Ecai. Os copio el correo electrónico que nos enviaron para ver si puedo animaros un poquitín a todos los que estáis en este proceso laaaargooo (pero recordad! ...con FINAL FELIZ!!):

"..Tenemos buenas noticias: el juzgado de Addis Abeba ya está volviendo a funcionar y ahora mismo hay 5 de nuestras familias, que fueron asignadas a finales de junio, que esta semana tienen su juicio y pueden viajar para conocer y recoger a sus hij@s
Por otro lado, sin tener todavía datos concretos, las noticias que nos llegan desde Etiopía son positivas y nos hacen pensar que este período de incertidumbre que hemos sufrido durante este año, en relación al proceso de adopción, se acabará pronto. .."

¿No creéis que es una muy buena noticia? Ya era hora que nos tocara vivir algo así. Bruno dice que la Ecai, con este e-mail, tampoco nos está asegurando que el período de incertidumbre se haya acabado (este hombre... más racional, imposible!). Pero digo yo: "¿Tu crees que la Ecai enviaría a todas las famílias esta información si no la tuviera más o menos corroborada?".
Yo acostumbro a tomarme los comentarios al pie de la letra, así que mi Bruno, como ya me conoce, tiende a ponerme "los pies en el suelo".. Pero esta noticia la voy a disfrutar!!!!!!!!! De hecho, me voy a regodear en ella unos cuantos días!!!!!!

 

lunes, 17 de octubre de 2011

Ayer, 15 de octubre de 2011

Antes de empezar a explicaros las novedades, quiero DAROS LAS GRACIAS, gracias a todas las que me dejásteis un comentario en la entrada anterior dándonos la enhorabuena por llevar 1 añito en este largo camino hacia la adopción. Pues eso ¡¡ muchas gracias chicas!! Cuando empecé el blog no pensé en lo acompañada que me podría sentir por vosotras en este camino..
Ah! Y pido perdón por esa foto de un predictor de color rosa.. jajaja... a varias personas casi les da un ataque... jaja.. ¡No era mi intención!

Después de esta introducción, quiero deciros que ayer HIZO UN AÑO, 1 añito que mi Bruno y yo nos casamos. Ya os lo había explicado anteriormente y los que nos conoceis ya lo sabeis, pero para los que os incorporáis ahora al blog, deciros que nos casamos por nuestr@ tesoro etíope. ¡Condición indispensable para poder ir a por tí! ¡Y nosotros encantados!
Lo celebramos, como indignados que nos sentimos, en la manifestación de Plaza Catalunya con unas cuantas miles de personas también indignadas con la situación que atraviesa nuestro país, igual que muchos otros países.



No lo celebramos con tanta gente todo el día, después de la manifestación nos homenajeamos con una cenita romántica en el Addis Abeba. Pero no en el Addis Abeba de Etiopía (¡Ojalá!), sinó en el Addis Abeba de Barcelona. Allí estábamos nosotros, celebrando nuestro primer añito de casados en un restaurante etíope, comiendo injera, sintiendo que estando allí estábamos un poquito más cerca de nuestr@ tesoro.. La comida estaba buenísima, nos lo comimos todo. Con lo que no me acabé de atrever fueron con las lentejas, estaban súper picantes, más que las dhal (lentejas) de India, que ya es decir.. Si un día os apetece probar, lo recomendamos 100%.

¡¡Y también hubieron regalos para tí!! El viernes te regalaron TU PRIMER MUÑECO, es un sonajero y tiene un tacto muy agradable. Júlia me dió un sorpresón, no me lo esperaba para nada. Me hizo mucha ilusión, con ese detallazo me sentí más cerca de tí, me estaban dando un regalito para tí, para mi niñ@.. ¡qué fuerte! 

RETAL DE PABLO Y MARÍA
Este precioso retal viene a pasito de caracol desde Madrid, nos lo envían Pablo y Meri, del blog De camino hacia ti. Meri tiene un blog precioso, en el que explica con mucho cariño y mucha gracia su proceso de adopción. ¡Chicos muchas gracias por el deseo! Os deseamos lo mismo. Un trocito de vosotros estará para siempre con nuestr@ tesoro.





RETAL DE XAVIER I MONTSE
¡Qué bonito retal llenito de ositos! Ya veis, vienen volando en globo desde Lleida. Xavier y Montse, del blog El nostre petit somni, pronto irán también volando a Rusia a buscar a su osito.. Nois ens encanta la robeta, és molt dolça. Montse, molts ànims en la vostra espera, ja veuràs com aviat rebeu bones notícies!! Moltres gràcies parella!





lunes, 10 de octubre de 2011

Hoy, 10 de octubre de 2011

Hoy, 10 de octubre de 2011, a pesar de que la línea del tiempo marque 11 meses, 4 semanas y 1 día, hace 1 año que empezamos oficialmente nuestro viaje hacia nuestr@ tesoro. Un día como hoy hace 1 año que mi cuñado Dani iba a Barcelona a registrar nuestra solicitud al ICAA. Una solicitud que por sí sola sólo era un papel firmado, pero que tenía un contundente significado para nosotros. Para que me entendáis ¡¡ese número de registro en la cabecera de la solicitud era como un "predictor" de color rosa!!. 


Después vinieron las entrevistas para el Certificado de Idoneidad, después vino la firma con la ECAI, después vino la recogida de papeleo, el ir y venir de noticias sobre el proceso de adopción en Etiopía, y finalmente llegar al punto en el cual nos encontramos: a la espera que nuestro expediente viaje a Etiopía.
Tengo que admitir que la semana pasada, ya ansiosa por saber dónde se encontraba nuestro expediente, envié un email a nuestra Ecai. La respuesta fue la siguiente:

"Esperamos recibir vuestro expediente a mediados-finales de este mes de octubre. Es posible que nos llegue ya completo, es decir, con la documentación ya legalizada de la Embajada de Etiopía en París. Los trámites en la Embajada están tardando más de lo previsto, pero por lo que me comentan en la gestoría parece que el vuestro ya está casi a punto."

¿Buenas noticias, verdad? Esperemos que así sea y que en este mes nuestros papeles vuelen hacia allí y formen parte, por fin, de unos archivos en una estanterías repletas de expedientes en una oficina de Etiopía..
Además, recibimos otra buena noticia por parte de la Ecai: ¡¡6 NUEVAS ASIGNACIONES!!

  • 2 gemelitas de 11 meses
  • 1 nena de 2 añitos
  • 1 nena de 7 años
  • 1 bebé de 3 meses
  • 1 nene de 5 añitos
Nos informan que podría quedar sin efecto la normativa que limitaba a 5 los expedientes que el Ministerio podía resolver en cada sesión. Y que las perspectivas son alentadoras, tanto en referencia al tiempo de espera como en la llegada de nuevas asignaciones. ¡Jooo, qué subidón!

... Y cambiando de tema, este finde hemos estado en el festival de cine fantástico de Sitges. Los que nos conoceis ya sabeis que es un ritual anual, nos encanta pasear por Sitges, el ambientazo y vernos 3/4 películas no comerciales diarias. El miércoles volvemos a ver un par más, así que ya os contaremos..

¡Buenas noches seguidor@s!

martes, 4 de octubre de 2011

Retal x2

¡¡Qué fin de semana más chulo que he pasado!! Nos hemos ido de casa rural con los del curro, que ahora está muy de moda.. (digo lo de ir de casa de rural, no lo de ir con los del curro!!!). Para mí, ir con los compis del trabajo es un privilegio, cada año se superan.. (tortillas de Tere, cava de Eduardo, paella de Fernanda y Manolo, eso que hace Juanjo con el queso filadelfia y el atún, el "psicólogo", el "lobo", piscina climatizada, dedos gordos de pie... y muuuchas cosas más).



Y como no, yo sigo pensando en tí, esté en Sabadell o esté en Mas Bardolet.. Y otras muchas personas también piensan en tí, sinó, mira estos retalitos:

RETAL DE ISUS Y BEGO
Este precioso retal con motivos africanos viene de Bilbao. Nos lo envían Isus y Bego, del blog Nuestro Embarazo Doble Etíope. ¡Nos encanta chicos! Ya nos habían regalado otro retal como este, pero estaremos encantados de que salga x2 en la colcha de nuestr@ peque. 


RETAL DE MARÍA Y CHEMA
Y este floreado trocito de ropa viene de Badajoz, nos lo envían María y Chema. Aceptamos el cariño con que nos enviáis el retal para coserlo en la colcha de los 100 deseos. ¡Muchas gracias pareja!



domingo, 25 de septiembre de 2011

La Mercè nos trae más retales..

¡Primera semana entera de curro superada! Parece como si llevara ya tres meses trabajando.. Empieza el otoño y comienzan a volar los días, los fines de semana no duran casi nada, llegan aquellas cosas/eventos que llevas esperando toda la semana y puff, sin darte cuenta ya han pasado y vuelve a ser lunes... Pues quiero creer que lo mismo nos pasará con el día de la asignación, llegará rápido, lo disfrutaremos al máximo y, sin darnos cuenta, estaremos volando para ir a buscarte..

No os he dicho que el viernes estuvimos comiendo en un indio ¿verdad? Son esos sabores que por un momento, por insignificante que sea, nos hace revivir nuestras estancias allí.. ¡Qué ganas de volver a India! Depende de ti, de si tu asignación se prevee más corta o más larga.. ¡Ojalá no dispongamos de dinero suficinete para ir a India! Eso significará que tenemos pendiente gastarlo en otro viaje más importante.. (Carina no te me enfades, que no creo que nuestro viaje a .... peligre!!).

Esta semana no han habido noticias de la Ecai, ni positivas ni negativas.. Nos esperaremos a Octubre, que seguro es cuando empiezan las buenas (eso queremos escuchar) noticias.
Mientras celebramos la Mercè (en Barelona se montan unas fiestas impresionantes) y siguen llegando retales de muuuchos sitios distintos de España. ¡Qué ilusión me hace coser una colcha con tantos retales de tantas personas diferentes, con tantos deseos, ilusiones y esperanzas diferentes depositados en ese troctito de tela..!
Antes de nada, un súper besazo a mi amiga Merche (para mí, Mer). La Mercè  es una súper fiesta en Barcelona, igual que ella es para mi una súper amiga!! ¡¡Besitos guapa!! Espero que tu día en Roma haya ido fantásticamente bien gamberra.

RETAL DE PATTY
Este precioso retal a rayitas viene mariposeando desde Barcelona. Patty contactó conmigo a través del blog y hemos intercambiado retal con ella. ¡Es precioso! ¡Gracias Patty!


RETAL DE CRISTINA
¡Qué sorpresa pareja! ¡Vienen dos! De Alcoy (Alicante) nos han llegado estos preciosos retales, uno estrellado y otro de la Hello Kitty. Nos encanta el deseo y además, seguro que se materializa: todos estos preciosos retales arroparán a nuestro tesoro! Os seguimos con mucho cariño chicos: www.adoptareenelsalvador.blogspot.com/


RETAL DE SÍLVIA E IVÁN
¡¡Chicos nos ha encantado la tela que nos mandais desde Barcelona!! Tengo que deciros que me sorprendió gratamente recibir por segunda vez esta maravillosa tela, ya la habíamos recibido antes desde otra parte de España y nos encantó!!!!! Sigo vuestro blog a diario: www.nuestrobebedechocolate.blogspot.com

sábado, 17 de septiembre de 2011

Encuentro Balbalika

¿Os acordáis que teníamos pendientes una comida organizada por la Ecai? Hoy ha sido el gran día.
Hemos llegado al restaurante y estábamos un poco nerviosos.. teniendo en cuenta que estábamos rodeados de gente que no conocíamos, que aparentemente entre todos ellos se conocían y que la mayoría estaban con sus precios@s hij@s,..
Habían niñ@s corriendo por todas partes, eran precios@s, ojos negros enormes, rizos minúsculos, trencitas por todas partes.. ¡Si hubiéseis visto cómo la representante de Balbalika en Etiopía y el director del orfanato se abrazaban y se besaban con l@s niñ@s!! ¡Qué emoción! ¡Ha sido muy emotivo! Por poco me pongo a llorar allí mismo... Creo que se habrán llevado una impresión fantástica de cómo están est@s niñ@s, de verdad que están genial con sus nuevos papás, estaban felices y contentos.
Nos hemos ido acercando poco a poco al corrillo de papás pendientes de asignación, estaban rodeando a la directora de la Ecai, así que nos hemos dirigido allí para ver si escuchábamos noticias nuevas.. ¡Creo que nadie podría habernos dado tan buenas noticias! Nos ha dicho que parece ser que a partir de octubre las cosas se normalizarán en Etiopía, volverán al ritmo de antes y que aprovechemos este tiempo para disfrutar ya que en un par de años el/la niñ@ no nos dejará tiempo para nada.. ¡Ojalá sea así! Le he mostrado mi preocupación por que sucediese alguna cosa que hiciera que nosotros no viajásemos a por nuestr@ peque y literalmente me ha contestado: "Mujer, si en 10 años todo el mundo se ha traido a sus niños ¿porqué vosotros íbais a ser diferentes?". Seguramente parte de su función como directora de la Ecai es animarnos, pues lo ha conseguido..
Después hemos comido en la mesa con 4 parejas más pendientes de asignación.. ¿Ya os imagináis que la conversación ha sido monotema, no? Ha sido un momento realmente catártico.
Al final han hecho fotos de todo el grupo. Nosotros también hemos hecho unas cuantas.. creo que esas fotos me servirán para anirmarme cuando esté un poco baja de ánimos..
Haber ido a esta comida, después del palo que nos daba, ha sido una decisión acertada. Hacemos una valoración positiva del evento.

Y cambiando de tema, este viernes hemos empezado a trabajar después de un mes y medio.. Pero a pesar de lo que eso significa (¡ya me entendéis!), hubo una sorpresa:

RETAL DE LA JÚLIA
La Júlia ja ens havia obsequiat amb una tela preciosa, però segons ella, sense conèixer les regles del joc, es va aventurar a comprar una segona tela africana per a la nostra colcha.. Què podem dir!? Que moltíssimes gràcies Júlia, que significa molt per a nosaltres i que, junt amb la primera tela que ens vas donar, aquesta apareixerà a la colcha del nostre tresor. Ens encantarà cosir un trosset d'Àfrica a la colcha!